Najważniejsze informacje dotyczące wczesnego wspomagania

 

  1. Wczesne wspomaganie jest przeznaczone dla każdego dziecka, u którego stwierdzono jakąkolwiek niepełnosprawność.
  2. Wczesne wspomaganie jest po to, aby pomóc dziecku i jego rodzinie.
  3. Wczesne wspomaganie ma za cel pobudzenie ruchowe, poznawcze, emocjonalne dziecka niepełnosprawnego oraz jego społecznego rozwoju, a także wsparcie jego rodziny.
  4. Pomoc w postaci wczesnego wspomagania może być udzielana dziecku oraz jego rodzinie od chwili stwierdzenia niepełnosprawności do momentu podjęcia przez dziecko nauki w szkole.
  5. Ważne jest dla rozwoju dziecka oraz dla jego rodziny, aby pomoc była udzielona jak najwcześniej – nawet już w wieku niemowlęcym, jeśli zajdzie taka potrzeba
  6. Wczesne wspomaganie może być organizowane w: szkołach ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych, przedszkolach ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych, poradniach psychologiczno-pedagogicznych oraz ośrodkach rewalidacyjno-wychowawczych w zależności od możliwości placówki oraz potrzeb dziecka i jego rodziców (prawnych opiekunów). Jednostki oświatowe organizujące tę formę pomocy muszą mieć możliwość realizacji wskazań zawartych w opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, dysponować środkami dydaktycznymi i sprzętem, niezbędnymi do prowadzenia wczesnego wspomagania oraz zapewnić odpowiednią kadrę specjalistów.
  7. Zajęcia w ramach wczesnego wspomagania organizuje się w wymiarze od czterech do ośmiu godzin w miesiącu, w zależności od możliwości psychofizycznych i potrzeb dziecka oraz jego rodziny. Mogą one być prowadzone indywidualnie lub – w przypadku dzieci, które ukończyły trzeci rok życia – w grupach liczących dwoje lub troje dzieci, z udziałem ich rodzin
  8. Aby dziecku i jego rodzinie zapewnić pomoc w postaci wczesnego wspomagania, rodzice powinni zwrócić się do poradni psychologiczno-pedagogicznej z prośbą o wydanie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.
  9. Zarówno publiczna jak i niepubliczna poradnia psychologiczno-pedagogiczna może wydać opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Usługi publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych są bezpłatne.
  10. W poradni psychologiczno-pedagogicznej należy złożyć wniosek o wydanie opinii o potrzebie wczesnego wspomagania oraz zaświadczenie o niepełnosprawności dziecka (w przypadku upośledzenia rozwoju umysłowego niepełnosprawność może  stwierdzić psycholog poradni).
  11. Zaświadczenie o niepełnosprawności dziecka wydaje lekarz. W przypadku upośledzenia rozwoju umysłowego – Psycholog.

 

Czy warto zabiegać o zorganizowanie wczesnego wspomagania dla niepełnosprawnego dziecka?

TAK, ponieważ ma ona na celu:

- wspomaganie rozwoju dziecka,

- zapobieganie pogłębianiu się jego niepełnosprawności,

- zapobieganie społecznej izolacji rodziny,

- przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w

szkole we właściwym czasie,

- pomoc rodzinie w akceptacji niepełnosprawnego dziecka oraz wypełnianiu

zadań opiekuńczo-rehabilitacyjnych,

- osiągnięcie samodzielności życiowej odpowiedniej do wieku i poziomu rozwoju dziecka,

- rozwijanie odpowiedzialności rodziny za wspomaganie rozwoju oraz wzmacnianie wiary dziecka we własne możliwości,

- umacnianie więzi rodzinnych

 

Wczesne wspomaganie to dodatkowa pomoc dla dziecka, która nie wyklucza jego udziału w wychowaniu przedszkolnym.

Wczesne wspomaganie to forma pomocy, która może być udzielana do momentu pójścia dziecka do szkoły.

Informacje dodatkowe dla rodziców

 

Za podjęciem jak najwcześniej stymulacji rozwoju dzieci przemawiają następujące przesłanki :

 

- duża plastyczność CUN we wczesnym okresie rozwoju oraz związana z tym możliwość korelacji zaburzeń funkcji i kompensacji deficytów;

                            - możliwość zahamowania rozwoju wielu zaburzeń o postępującym przebiegu, a czasami nawet całkowitego zatrzymania dalszych niekorzystnych zmian;

- małe dzieci są bardziej podatne na stosowane wobec nich programy usprawniania i czynią szybsze postępy;

- ćwiczone postępy są u nich łatwiej generalizowane;

- uczenie małych dzieci jest łatwiejsze, gdyż wiele zaburzeń narasta z wiekiem i utrudnia terapię oraz edukację;

- rodzice małych dzieci mają więcej nadziei, sił, zapału  i wiary, dlatego są bardziej zaangażowani we współpracę ze specjalistami i we własny udział w terapii dziecka.