Gotowość szkolna

 

„Gotowość szkolna” jest to taki poziom rozwoju umysłowego, emocjonalnego i społecznego dziecka, który pozwala mu na podjęcie szkolnych wyzwań i obowiązków.

 

Rodzice sześciolatków często niepokoją się o to, czy ich dziecko sprosta wymaganiom stawianym przez szkołę, czy będzie lubiane i doceniane, czy trafi na życzliwego i mądrego nauczyciela, jakich będzie miało kolegów. Zastanawiają się, jak przygotować dziecko do rozpoczęcia nauki w szkole. Rozmowy na ten temat w gronie rodzinnym, koleżeńskim, dopytywanie innych znajomych rodziców i nauczycieli, zdobywanie informacji o wybranej szkole i odwiedzanie jej razem z dzieckiem, to dobre działania służące wyborowi szkoły.

Rodzice będąc blisko dziecka na co dzień najlepiej znają jego potrzeby i możliwości. Dzieci różnią się między sobą cechami charakteru, sprawnością i szybkością wykonywanych czynności, umiejętnościami oraz warunkami, w których żyją.

Znajomość dziecka i wymagań szkoły pozwalają na wspólne zaplanowanie oraz zapewnienie odpowiedniego wsparcia. Dorośli organizując dziecku warunki do rozwoju i dając mu wsparcie stwarzają okazje do ujawniania się możliwości rozwojowych, cech, uzdolnień czy talentów. Okres przedszkolny i wczesnoszkolny to ważny czas dla rozwoju zdolności dziecka, w tym szczególnie zdolności muzycznych, plastycznych, matematycznych. Rodzice najpełniej i najszybciej mogą te mocne strony dziecka zauważyć. Potrzebna jest także uwaga na sfery wolniej rozwijające się. Zatem, jeśli nasze dziecko pięknie maluje, gra czy śpiewa to warto jeszcze bardziej wzbogacać te umiejętności, ale też obserwować m. in.:

  • jak funkcjonuje w grupie i jak nawiązuje kontakty z innymi dziećmi i osobami z otoczenia,
  • czy jest samodzielne, zaradne, jak radzi sobie z problemem,
  • jak bawi się, czy uczy się chętnie i szybko,
  • jak reaguje emocjonalnie na sytuacje trudne, stresujące, czy jest wrażliwe, czy jest spokojne, bez lęku, bez agresji, jak przeżywa radość lub ewentualne niepowodzenie,
  • czy lubi poznawać nowe rzeczy, czy zadaje pytania i jakie są to pytania,
  • jak lubi spędzać czas wolny, jak odpoczywa i relaksuje się.

W procesie wspierania dziecka w tym okresie istotne jest także stymulowanie ciekawości poznawczej, zabieranie dziecka w ciekawe miejsca, na wycieczkę, wystawę, do teatru, muzeum. Odkrywanie i docieranie do rzeczy nowych sprawia dzieciom wiele radości. Nieocenioną aktywnością są wspólne zabawy i spacery. Dzieci potrzebują uwagi dorosłych, doceniania i pochwalenia ich wysiłku, zaangażowania i pomysłowości.

 

Nieoceniona jest zatem uwaga rodziców w procesie rozwoju dziecka, kiedy zauważycie, że osiąga ono słabe postępy w przedszkolu, jesteście zaniepokojeni, czy  Wasza córka, Wasz syn poradzą sobie z nauką w klasie pierwszej, to zapraszamy do skorzystania z porady psychologa, pedagoga, logopedy w poradni psychologiczno – pedagogicznej. Określą oni przyczyny trudności dziecka i przekażą zalecenia do pracy.  Bywa, że to nauczycielka pierwsza zauważa problemy dziecka i troszcząc się o jego losy wskazuje na potrzebę badań w celu określenia dojrzałości szkolnej. Badania w poradni są oczywiście dobrowolne i to rodzice decydują, czy z nich skorzystają. My ze swej strony zapewniamy pełną dyskrecję i profesjonalne potraktowanie Państwa problemu.

Informacje dodatkowe dla rodziców

 

Za podjęciem jak najwcześniej stymulacji rozwoju dzieci przemawiają następujące przesłanki :

 

- duża plastyczność CUN we wczesnym okresie rozwoju oraz związana z tym możliwość korelacji zaburzeń funkcji i kompensacji deficytów;

                            - możliwość zahamowania rozwoju wielu zaburzeń o postępującym przebiegu, a czasami nawet całkowitego zatrzymania dalszych niekorzystnych zmian;

- małe dzieci są bardziej podatne na stosowane wobec nich programy usprawniania i czynią szybsze postępy;

- ćwiczone postępy są u nich łatwiej generalizowane;

- uczenie małych dzieci jest łatwiejsze, gdyż wiele zaburzeń narasta z wiekiem i utrudnia terapię oraz edukację;

- rodzice małych dzieci mają więcej nadziei, sił, zapału  i wiary, dlatego są bardziej zaangażowani we współpracę ze specjalistami i we własny udział w terapii dziecka.