JAK RODZIC MOŻE RADZIĆ SOBIE ZE STRESEM?

 

Rozmawiaj i słuchaj

Komunikacja jest kluczem do wszystkich dobrych związków. Jeżeli nie będziesz prosić o to, czego potrzebujesz, prawdopodobnie tego nie dostaniesz. Jeśli nie będziesz mówić, co myślisz, poczujesz się sfrustrowana/y. Jeśli Ty i Twój partner nie będziecie otwarci na swoje potrzeby, będziecie niezadowoleni ze swojego związku. Jeśli nie będziesz się wsłuchiwać w potrzeby swoich dzieci, one mogą cierpieć.

 

Zorganizuj się

Zrób listę spraw, o których powinnaś/eś pamiętać.

 

Planuj z wyprzedzeniem

Rozpoznaj potencjalne stresujące momenty w ciągu dnia i zastanów się z wyprzedzeniem, jak możesz sobie z nimi poradzić.

 

Znajdź czas dla siebie

Upewnij się, że masz trochę czasu dla siebie – najlepiej każdego dnia. Ty również jesteś kimś ważnym. Jeśli masz naprawdę ciężki tydzień, obiecaj sobie, że zafundujesz sobie coś specjalnego.

 

Staraj się odprężyć

Znajdź sposoby, żeby się zrelaksować. Poćwicz, posłuchaj łagodnej muzyki, wypij filiżankę herbaty albo zrób cokolwiek innego, co pozwala Ci się odprężyć.

 

Pogratuluj sobie

Jeśli poradziłaś/łeś sobie z trudną sytuacją, masz prawo być z siebie dumna/y.

 

Staraj się patrzeć na życie optymistycznie

Koncentruj się na tym, co najbardziej lubisz w byciu rodzicem i na dobrych momentach swojego życia.

 

Pamiętaj, że stres jest zaraźliwy

Jeśli Twoje dzieci będą widziały ja denerwujesz się i złościsz za każdym razem, kiedy sprawy nie toczą się po Twojej myśli, to prawdopodobnie zaczną reagować podobnie na rozczarowania i trudności we własnym życiu.

 

Zwróć się o pomoc

To pozytywne, konstruktywne działanie, a nie oznaka słabości! Nie zakładaj, ze tylko dlatego, iż jesteś rodzicem, jesteś jedyną osobą, która może zaspokoić potrzeby Twojego dziecka. Pamiętaj też, że wielu rodziców decyduje się aby skorzystać z pomocy.

 

Informacje dodatkowe dla rodziców

 

Za podjęciem jak najwcześniej stymulacji rozwoju dzieci przemawiają następujące przesłanki :

 

- duża plastyczność CUN we wczesnym okresie rozwoju oraz związana z tym możliwość korelacji zaburzeń funkcji i kompensacji deficytów;

                            - możliwość zahamowania rozwoju wielu zaburzeń o postępującym przebiegu, a czasami nawet całkowitego zatrzymania dalszych niekorzystnych zmian;

- małe dzieci są bardziej podatne na stosowane wobec nich programy usprawniania i czynią szybsze postępy;

- ćwiczone postępy są u nich łatwiej generalizowane;

- uczenie małych dzieci jest łatwiejsze, gdyż wiele zaburzeń narasta z wiekiem i utrudnia terapię oraz edukację;

- rodzice małych dzieci mają więcej nadziei, sił, zapału  i wiary, dlatego są bardziej zaangażowani we współpracę ze specjalistami i we własny udział w terapii dziecka.